Jak ułatwić dziecku naukę?

Niektóre czynności wykonujemy z przyjemnością, a inne z dużą niechęcią. Najchętniej wykonujemy tę pracę, która sprawia nam przyjemność, a więc nie sprawia nam trudności; widzimy jej cel – efekty oraz przydatność. Sprawdźmy, które czynności sprawiają dziecku przyjemność i dlaczego. Później postarajmy się uatrakcyjnić te zajęcia, które sprawiają mu trudność.

Być może dziecko chętnie rysuje, ale ciężko mu wykonać opis postaci lub dopisać ciąg dalszy powiadania. Pozwólmy mu wtedy narysować lub stworzyć komiks, później opowiedzieć, co znajduje się na rysunku, a w końcu opisać. Rozwiązanie zadania domowego zajmie wtedy więcej czasu, ale warto go poświęcić po to, by uatrakcyjnić dziecku nielubiane lekcje. Takie ćwiczenie pozytywnie wpłynie na rozwój wyobraźni i zdolności wypowiadania się w mowie i piśmie. Kiedy dziecko nabierze wprawy w wyrażaniu własnych myśli, można będzie zrezygnować z rysowania i zapytać, jak dany temat zilustrować. W końcu pozostanie sam opis, który dziecko wykona własnymi słowami, a dodatkowo będzie on plastyczny i oddziałujący na wyobraźnię.

Każde dziecko jest w czymś dobre, uzdolnione, a naszym zadaniem jest rozwinąć jego zdolności i wykorzystać je do nabycia umiejętności, które sprawiają większy problem. Uważnie obserwujmy dziecko, zwłaszcza poprzez wspólną zabawę. Przeczytajcie razem książeczkę – koniecznie z obrazkami, a później spróbujcie ją sobie opowiedzieć. Zobaczycie, czy dziecko zapamiętało, że smok był zielony, czy, że latał wysoko, a może głośno ryczał i tupał? Może dziecko zechce wymyślić, co stało się później? Jeżeli maluch sam wymyśla przygody, których nie było, nie krytykujmy go za to, ale zwróćmy uwagę, że tak mogłoby być, ale nie było. Jeżeli ma ochotę, może wymyślić drugą historyjkę. Wymyślanie historii świadczy o kreatywności i dużej wyobraźni naszego dziecka. Nie należy jej ograniczać, ale czuwać nad tym, by dziecko nie mieszało rzeczywistości z fikcją. Oglądając bajkę, czy teatrzyk, zwróćmy uwagę – patrząc na dziecko, nie na ekran, co najbardziej na nie działa: wygląd postaci, przygody, czy ton i barwa głosu, piosenki i muzyka. Porozmawiajmy o tym z dzieckiem, wysłuchajmy jego spontanicznej reakcji, nie przerywajmy i wykazujmy zainteresowanie, zadawajmy pytania. Dzięki temu dziecko będzie chętnie opowiadało, a my łatwiej dowiemy się tego, co najbardziej lubi.

Jeżeli dziecko dobrze reaguje na muzykę, pozwólmy mu uczyć się przy muzyce. Oczywiście, nie może to być muzyka zbyt głośna, czy taneczna, bo wtedy dziecko będzie się wygłupiać i tańczyć, zamiast czytać książeczkę lub rozwiązywać zadania z ułamków. Najlepsza będzie muzyka klasyczna, relaksacyjna, instrumentalna. Nie może ona rozpraszać, a pomagać w koncentracji.

Marzena Makowska